De yogastudio was verlaten en stil, maar niet stil op een kille manier, maar stil zoals sommige ruimtes dat alleen diep in de avond konden zijn, alsof de muren zelf langzamer ademhaalden zodra iedereen vertrokken was. Het zachte amberkleurige licht van de zoutlampen lag verspreid over de houten vloer en gaf de ruimte een warme gloed die alles zachter maakte. De lijnen van de matten in de hoek vervaagden in het schemerlicht en de spiegels langs de wand vingen flarden van oranje en goud alsof er ergens nog een ondergaande zon verborgen zat.

Buiten liep de regen langzaam langs de ramen naar beneden. Druppels tikten onregelmatig tegen het glas, soms zacht, soms iets harder wanneer een windvlaag de bomen buiten bewoog. Het geluid vulde de ruimte zonder haar te verstoren. Het hoorde er een beetje bij. Alsof de wereld buiten langzaam werd uitgesloten en alleen deze warme ruimte nog overbleef.

De lucht rook naar sandelhout en eucalyptus. Een geur die in de houten vloer leek te zijn getrokken door jaren van warmte, ademhaling en stilte. Er hing nog een lichte warmte van de laatste les. Niet benauwd, maar aangenaam. De soort warmte die je spieren vanzelf liet ontspannen.

Aan de achterkant van de studio flakkerden een paar kleine kaarsen langs de muur. Hun vlammen bewogen langzaam en weerspiegelden in de grote ramen alsof er buiten nog iemand stond met licht in de handen. De regen maakte de stad achter het glas wazig. Straatlampen veranderden de regen in zachte gouden vegen.

In het midden van de ruimte lag één yogamat nog uitgerold, lichtjes scheef ten opzichte van de rest van de studio alsof iemand hem na de laatste houding gedachteloos had laten liggen. De randen krulden een klein beetje omhoog en op het donkere oppervlak glansden nog vage sporen van warmte in het zachte licht. Rondom de mat was de houten vloer leeg en stil.

Er was iets aan de studio op dit uur dat intiem voelde zonder dat iemand iets hoefde te zeggen. Alsof de stilte zelf dichter op de huid lag en alsof iedere beweging automatisch langzamer werd zodra je binnenkwam. Iedere ademhaling dieper, iedere blik langer vastgehouden.

Toen de regen iets harder begon te vallen, liep Fenne langzaam terug naar het midden van de studio. Het zachte licht gleed langs haar silhouet terwijl ze even stil bleef staan naast de uitgerolde mat. Buiten trokken regendruppels in lange strepen langs de ramen, waardoor de wereld achter het glas langzaam vervaagde. Binnen bleef alleen de warme stilte over, gevuld met het rustige ritme van haar ademhaling en het lage geruis van de regen op de achtergrond. 

Fenne ging zitten in kleermakerszit op de mat in het midden van de studio, haar rug recht, haar handen losjes rustend op haar knieën. Het warme licht van de zoutlampen streek langs de lijnen van haar lichaam en gaf haar huid een zachte gloed. Haar donkere haar hing half los over haar schouders en bewoog nauwelijks wanneer ze ademhaalde. Alles aan haar straalde rust uit, maar het was geen afstandelijke rust. Het voelde eerder alsof ze volledig bewust was van iedere beweging in de ruimte, van iedere ademhaling, van iedere blik die iets te lang bleef hangen.

Roan stond een paar meter tegenover haar, nog in zijn sportkleding van de les. Zijn shirt plakte licht tegen zijn borst van het zweet. Een paar vochtige lokken hingen los over zijn voorhoofd. Hij probeerde ontspannen te lijken, maar zijn lichaam verraadde iets anders. Zijn schouders stonden gespannen en zijn aandacht gleed telkens terug naar haar gezicht, naar de rustige manier waarop ze hem aankeek alsof ze al wist wat er in hem omging nog voordat hij zelf woorden kon vinden.

De privé sessie was haar idee geweest. Vrijwel iedereen was al vertrokken toen ze haar hand even op zijn arm had gelegd bij de deur. Haar vingers warm op zijn huid, haar stem laag en kalm terwijl ze had gezegd dat zijn heupen nog veel te veel weerstand vasthielden. Dat hij spanning opsloeg zonder het door te hebben. Daarna had ze hem aangekeken met die rustige glimlach van haar, net lang genoeg om iets los te maken diep in zijn buik.

Nu was alleen het geluid van de regen nog overgebleven. Het zachte tikken tegen het glas mengde zich met hun ademhaling. De hele ruimte voelde afgesloten van de rest van de wereld.

Fenne strekte langzaam haar armen boven haar hoofd uit en liet ze daarna rustig zakken. Haar bewegingen waren vloeiend, bijna hypnotiserend. “Kom zitten,” zei ze zacht.

Roan deed wat ze vroeg en ging tegenover haar op de mat zitten. Zijn knieën raakten bijna de hare. Van dichtbij rook hij haar parfum subtiel tussen de eucalyptus en het hout van de studio door. Warm, zacht en kruidig. Het paste precies bij haar.

“Je denkt teveel tijdens oefeningen,” zei ze terwijl haar blik langzaam over zijn gezicht gleed. “Je lichaam wil ontspannen, maar je hoofd laat het niet toe.”

Hij lachte kort. “Dat klinkt alsof je me beter kent dan ikzelf.”

“Misschien luister ik gewoon beter.” zei Fenne.

Even bleef het stil tussen hen. Geen ongemakkelijke stilte, maar een stilte die voller leek te worden hoe langer ze duurde. Buiten liep een regendruppel langzaam langs het raam naar beneden. Binnen gleed Fenne iets dichterbij op de mat.

“Mag ik?” vroeg ze rustig terwijl ze haar hand optilde richting zijn heup.

Roan knikte langzaam.

Haar hand rustte warm tegen zijn zij. Eerst alleen licht, bijna onderzoekend. Daarna iets steviger terwijl haar vingers langzaam over de gespannen spieren langs zijn heup bewogen. Haar aanraking was professioneel bedoeld, maar het effect dat het op hem had voelde allesbehalve zakelijk. Iedere beweging van haar hand leek zich dieper vast te zetten onder zijn huid. Zijn ademhaling vertraagde vanzelf terwijl zij rustig bleef praten over spanning, houding en loslaten.

Maar haar stem werd zachter naarmate ze dichterbij kwam. En ergens tussen het geluid van de regen, de warmte van de studio en haar vingers op zijn lichaam begon het steeds moeilijker te worden om nog te doen alsof dit alleen maar een yogales was.

Fenne liet haar handen langzaam van zijn heupen glijden en kwam soepel overeind van de mat. Het zachte licht streek langs de contouren van haar lichaam terwijl ze zich langzaam uitrekte, haar armen hoog boven haar hoofd. Haar rug maakte een lichte holling toen ze diep inademde. De dunne stof van haar sporttop trok strak over haar borstkas en volgde iedere beweging van haar ademhaling. Haar legging sloot nauw aan om haar heupen en benen alsof het deze speciaal voor haar lichaam was gemaakt.

Roan voelde zijn aandacht automatisch naar haar toe trekken. Niet alleen naar hoe ze eruitzag, maar ook naar de rust waarmee ze zich bewoog. Alles aan haar leek bewust en gecontroleerd. Zelfs de manier waarop ze haar voeten plaatste op de houten vloer had iets langzaam verleidelijks zonder dat het bedoeld hoefde te zijn.

Fenne draaide zich naar hem om. Haar blik bleef een moment op zijn gezicht rusten. Ze zag hoe zijn ademhaling iets dieper zat dan eerder. Hoe zijn ogen haar volgden zonder dat hij het zelf leek te merken.

Toen liep ze langzaam naar hem toe.

Geen haast. Alleen het zachte geluid van blote voeten op hout terwijl ze dichterbij kwam tot ze vlak voor hem stond. Roan keek omhoog naar haar terwijl zij haar handen rustig langs haar eigen bovenbenen liet glijden, alsof ze zelf nauwelijks doorhad wat voor effect iedere beweging had.

“Op je knieën,” zei ze zacht.

Er zat geen strengheid in haar stem. Alleen rust en zelfvertrouwen. Alsof ze al wist dat hij haar zou volgen.

Roan voelde een lichte spanning door zijn lichaam trekken terwijl hij langzaam deed wat ze vroeg. Zijn knieën drukten in de warme mat. De ruimte leek ineens kleiner geworden. Intiemer. Alsof alleen hun ademhaling nog bestond.

Fenne zakte langzaam voor hem neer. Niet helemaal, alleen laag genoeg zodat haar gezicht dichter bij het zijne kwam. Haar ogen bleven rustig op hem gericht.

“Sluit je ogen,” fluisterde ze.

Hij gehoorzaamde.

“Adem in.”

Roan haalde diep adem. De lucht vulde zijn longen langzaam. Warm en zwaar van geur en stilte.

“Langzaam weer uit.”

Haar stem klonk dichtbij nu. Zachter dan daarvoor. Bijna alsof ze rechtstreeks langs zijn huid sprak in plaats van tegen hem.

Hij voelde haar hand voorzichtig tegen zijn borst rusten. Eerst alleen haar vingertoppen. Daarna haar hele handpalm. Ze volgde rustig het ritme van zijn ademhaling alsof ze hem probeerde te vertragen met alleen haar aanraking.

“Je houdt spanning hier vast,” zei ze zacht.

Haar vingers gleden langzaam omhoog langs zijn borstkas naar zijn schouder en daarna langs zijn nek. Iedere beweging bewust langzaam. Roan voelde hoe zijn spieren zich vanzelf ontspanden onder haar handen terwijl tegelijkertijd ergens dieper in zijn lichaam juist nieuwe spanning ontstond.

Geen ongemakkelijke spanning maar eerder een spannend soort verlangen.

De regen buiten werd harder voor een paar seconden en gleed daarna weer terug naar een zacht geruis. Binnen bleef alles stil behalve hun ademhaling en het lichte schuiven van stof wanneer Fenne dichter naar hem toe bewoog.

“Goed zo,” fluisterde ze.

En hoewel haar woorden over yoga hadden kunnen gaan, voelde het alsof ze iets heel anders bedoelde.

Hij gehoorzaamde. Zijn ogen bleven gesloten terwijl hij probeerde zijn ademhaling rustig te houden, maar zijn hartslag verraadde hem volledig. Iedere slag leek harder door zijn borstkas te trekken nu zij zo dichtbij was. De warmte van haar aanwezigheid hing om hem heen alsof de hele studio zich had vernauwd tot alleen dit kleine stuk vloer, alleen deze stilte tussen hen.

Fenne liet haar handen langzaam over zijn schouders glijden. Haar aanraking was beheerst en traag, precies genoeg druk om zijn spieren te laten reageren. Haar vingertoppen volgden de lijnen van zijn lichaam alsof ze hem aan het lezen was. Eerst zijn nek, daarna zijn schouderbladen, langzaam lager langs zijn rug. Haar handpalmen voelden warm door de hitte van de studio.

“Je houdt alles vast in je onderrug,” fluisterde ze dicht bij zijn oor. “Daar moet ruimte komen.”

Haar stem was zacht, bijna dromerig door het constante ritme van de regen tegen de ramen. Buiten leek de wereld steeds verder weg te verdwijnen. Binnen werd iedere aanraking groter.

Roan slikte langzaam toen hij haar dichterbij voelde komen. Eerst subtiel. Alleen de warmte van haar lichaam vlak achter hem. Daarna de lichte druk van haar dijen tegen zijn onderrug toen ze zich iets verder naar voren boog om beter bij hem te kunnen. Haar adem streek langs zijn oor, warm en rustig.

Haar handen gleden verder naar beneden. Langzaam zonder haast. Alsof ze iedere spier bewust wilde laten ontspannen onder haar vingers. Ze drukte zacht langs zijn onderrug terwijl haar duimen kleine cirkels maakten aan weerszijden van zijn ruggengraat. Roan voelde hoe zijn ademhaling vanzelf dieper werd onder haar aanraking.

“Voel je dat?” vroeg ze zacht.

Hij knikte nauwelijks merkbaar.

“Niet tegenwerken,” fluisterde ze. “Gewoon toelaten.”

Haar vingers bewogen opnieuw langs zijn rug omhoog, daarna weer langzaam naar beneden. Iedere beweging leek langer te duren dan logisch was. Haar lichaam bleef dicht achter het zijne terwijl haar handen over zijn lichaam gleden. Soms raakte haar borstkas hem heel licht wanneer ze naar voren leunde. Net genoeg om hem er bewust van te maken. Net genoeg om zijn gedachten steeds verder van yoga af te laten dwalen.

De warmte van haar handen trok door zijn hele lichaam. Zijn schouders ontspanden langzaam onder haar aanraking, maar lager in zijn buik bouwde juist iets anders op. Een spanning die niets met spieren te maken had.

Fenne merkte het. Dat wist hij zeker.

Hij hoorde haar zacht ademhalen vlak achter hem terwijl haar handen opnieuw over zijn zij gleden. Langzaam, rustig. Haar vingers bleven even hangen net boven zijn heupen.

“Beter,” zei ze zacht. “Veel beter.”

En toch bewogen haar handen niet weg.

Fenne bleef nog een moment achter hem zitten terwijl haar handen rustig op zijn heupen rustten. De warmte van haar huid leek door de dunne stof van zijn sportbroek heen te trekken. Roan voelde hoe iedere aanraking steeds minder op een yogales begon te lijken en steeds meer op iets waar geen woorden meer voor nodig waren.

De regen buiten tikte nog altijd tegen de ramen, maar zelfs dat geluid leek zachter geworden. Alsof de studio hen langzaam afsloot van alles buiten deze ruimte.

Toen boog Fenne zich iets dichter naar hem toe. Haar lippen kwamen vlak bij zijn oor terwijl haar handen langzaam steviger om zijn heupen sloten.

“Op handen en knieën.” zei ze

Haar stem bleef rustig, laag en beheerst. Toch trok er direct een spanning door zijn lichaam bij de manier waarop ze het zei.

Roan deed wat ze vroeg. Langzaam plaatste hij zijn handen op de mat en voelde de warmte van het hout onder zijn knieën door de mat heen. Zijn ademhaling zat dieper nu, en gaat ook zwaarder. Iedere beweging leek bewuster dan normaal.

Achter hem hoorde hij het zachte schuiven van haar lichaam over de mat voordat ze achter hem neerhurkte. Haar handen vonden opnieuw zijn heupen, dit keer steviger. Niet corrigerend zoals eerder tijdens de oefeningen, maar bezitteriger bijna. Alsof ze precies wist wat ze wilde voelen.

Toen drukte ze haar bekken langzaam tegen hem aan.

Geen twijfel. Geen schaamte.

Alleen warmte.

Roan sloot zijn ogen toen hij haar lichaam volledig tegen het zijne voelde. De dunne lagen sportstof deden nauwelijks nog iets om de hitte tussen hen tegen te houden. Haar ademhaling raakte zijn nek terwijl haar handen langzaam langs zijn zij omhoog gleden.

“Goed zo,” fluisterde ze.

Haar vingers vonden de onderkant van zijn shirt. Langzaam trok ze het omhoog over zijn buik, zijn borst, zijn schouders. De stof gleed langs zijn huid voordat ze het ergens naast de mat liet vallen. Haar handen bleven daarna direct op hem rusten alsof ze hem niet los wilde laten.

Ze streelde langzaam over zijn rug, haar nagels licht over zijn huid. Daarna gleden haar handen opnieuw naar beneden. Langzaam en bewust.

Zijn broek volgde even later.

Niet haastig. Geen rukken of trekken. Alleen haar vingers die rustig langs zijn heupen bewogen terwijl de stof steeds verder over zijn benen zakte. De warme lucht van de studio streek direct over zijn huid zodra het materiaal verdween.

Roan hoorde haar ademhaling veranderen achter hem. Dieper nu.

Toen werd het even stil.

Hij hoorde alleen het zachte geluid van stof dat langs huid schoof terwijl Fenne langzaam opstond. Eerst haar top die over haar lichaam omhoog gleed. Daarna het zachte glijden van haar legging langs haar benen.

Toen ze weer dichterbij kwam voelde hij haar blote huid direct tegen zijn rug.

Geen sport meer. Geen les. Alleen twee naakte lichamen in een stille studio terwijl buiten de regen bleef vallen alsof de nacht alle tijd van de wereld had.

Fenne bleef nog een moment dicht tegen hem aan zitten terwijl haar handen langzaam over zijn rug gleden. Haar huid voelde warm tegen de zijne, bijna gloeiend door de hitte die zich in de studio had opgebouwd. Roan hoorde haar ademhaling vlak achter zich, langzaam en beheerst, alsof zij volledig controle had over iedere seconde die tussen hen hing.

Haar lichaam bewoog met een rustige vanzelfsprekendheid over de mat terwijl het zachte licht van de zoutlampen langs haar huid streek. De rondingen van haar heupen, de lange lijn van haar benen, de ontspannen manier waarop ze zich bewoog zonder enige haast of onzekerheid. Alles aan haar leek vloeibaar in dit warme schemerlicht.

Roan draaide zich langzaam om toen haar hand zijn schouder vond. Ze duwde hem voorzichtig achterover tot zijn rug de mat raakte. De warmte van het materiaal trok direct langs zijn huid terwijl hij naar haar opkeek.

Fenne kwam boven hem zitten, haar knieën langzaam aan weerszijden van zijn heupen. Haar handen rustten even op zijn borst terwijl ze hem aankeek. Niet vluchtig. Niet verlegen. Haar blik bleef diep in de zijne hangen alsof ze wilde voelen wat er achter zijn ademhaling schuilging.

Buiten bleef de regen zacht langs de ramen glijden. Binnen leek de tijd zich uit te rekken.

Langzaam liet ze haar handen over zijn borstkas glijden. Haar vingertoppen volgden de lijnen van zijn spieren, gleden naar zijn buik, weer omhoog naar zijn hals. Iedere aanraking was traag genoeg om hem volledig bewust te maken van haar.

Toen boog ze zich iets naar voren.

Haar haar viel los langs haar schouders terwijl haar lippen vlak boven de zijne bleven hangen. Haar heupen bewogen langzaam tegen hem aan, niet gehaast, alleen zoekend naar warmte, naar contact.

“Adem in,” fluisterde ze zacht.

Roan haalde diep adem terwijl haar hand langzaam langs zijn kaak streek.

“Laat los.”

De woorden klonken bijna als onderdeel van de regen, van de warmte, van alles wat langzaam tussen hen verdween. Hij voelde hoe zijn lichaam zich ontspande onder haar terwijl tegelijkertijd iedere zenuwuiteinde juist gevoeliger werd.

Fenne liet haar voorhoofd even tegen het zijne rusten. Hun ademhaling mengde zich langzaam met elkaar. Daarna kuste ze hem weer.

Haar lippen warm en zacht op de zijne terwijl haar handen zich langzaam langs zijn armen bewogen. Ze drukte haar lichaam dichter tegen hem aan, haar huid volledig tegen de zijne nu, zonder ruimte ertussen.

De kus werd dieper terwijl buiten de regen bleef vallen en de studio gevuld bleef met dat zachte amberkleurige licht dat hun lichamen in goud leek te vangen.

Fenne bleef boven hem bewegen terwijl hun lippen elkaar steeds opnieuw vonden. Haar handen gleden langzaam langs zijn borstkas naar zijn schouders, haar vingers rustten daar even alsof ze zichzelf wilde aarden aan hem. De warmte van hun lichamen vermengde zich met de zachte hitte van de studio, met de geur van eucalyptus en regen die nog altijd tegen de ramen tikte.

Hun ademhaling werd langzaam één ritme.

Ze keek hem aan terwijl ze zich iets optilde, haar haar langs haar schouders vallend in het warme schemerlicht. Haar hand streek over zijn kaak, daarna langs zijn hals, alsof ze ieder moment bewust wilde voelen voordat het voorbijging.

Fenne sloot haar ogen toen ze hem in zich voelde glijden, haar adem stokte heel even voordat ze langzaam weer uitademde. Haar voorhoofd zakte tegen het zijne terwijl haar heupen zich rustig aanpasten aan zijn beweging. Geen plotselinge honger, geen ruwe haast. Alleen warmte die zich langzaam tussen hen opende.

Ze begon te bewegen met diezelfde beheerste rust die ze de hele avond al in zich droeg. Traag en ritmisch. Haar lichaam gleed soepel over het zijne terwijl hun ademhaling vanzelf hetzelfde tempo vond. Iedere beweging voelde doordacht zonder berekend te zijn, alsof ze elkaar volgden zonder woorden nodig te hebben.

Roans handen gleden langs haar rug omhoog. Hij voelde de spanning van haar spieren onder zijn vingers, de zachtheid van haar huid, de manier waarop ze steeds dichter tegen hem aan kwam bij iedere beweging. Buiten werd de regen even harder, een zacht rollend geluid langs het glas, maar binnen leek alles stiller te worden.

Fenne opende haar ogen weer en keek hem aan.

Die blik maakte iets in hem los wat dieper ging dan verlangen alleen. Alsof ze zich niet alleen lichamelijk aan hem gaf, maar langzaam iedere muur liet zakken die ze normaal zo zorgvuldig overeind hield.

Haar ademhaling werd zwaarder. Kleine zuchten ontsnapten tussen haar lippen terwijl haar handen zich steviger rond hem sloten. Haar bewegingen verloren langzaam iets van hun controle. Niet volledig. Alleen genoeg om zichtbaar te maken hoeveel ze voelde.

“Zo ja…” kreunde ze zacht.

Roan voelde hoe haar lichaam begon te trillen. Eerst subtiel, kleine spanningen onder haar huid, daarna sterker. Als golven die langzaam opbouwden zonder ooit echt te breken. Ze hield haar ogen gesloten terwijl haar voorhoofd tegen het zijne rustte, haar adem warm langs zijn lippen.

Toen kwam ze.

Niet luid.

Geen scherpe kreun of plotselinge beweging.

Alleen die diepe trillingen die door haar hele lichaam trokken terwijl ze zich volledig tegen hem aan liet zakken. Haar vingers grepen zich vast aan zijn schouders, haar ademhaling schokte zacht terwijl de spanning langzaam door haar heen golfde.

Roan hield haar stevig vast terwijl hij haar voelde beven in zijn armen. Zijn hand gleed door haar haar, langzaam, geruststellend bijna, terwijl hij haar dichter tegen zich aantrok.

En toen explodeerde hij ook, diep en golvend in haar.

Zijn ogen sloten terwijl zijn adem diep wegviel tegen haar hals. Zijn handen bleven in haar haar rusten alsof hij zichzelf daar wilde vasthouden, terwijl buiten de regen bleef vallen en de warme studio hen volledig omsloot.

Alsof de wereld buiten niet meer bestond.

Fenne bleef nog lange seconden op hem liggen terwijl hun ademhaling langzaam tot rust kwam. Haar huid voelde warm tegen de zijne, licht vochtig van de hitte in de studio. Buiten tikte de regen nog steeds tegen de ramen, zachter nu, alsof zelfs de nacht langzaam moe begon te worden.

Ze schoof iets omhoog zodat haar hoofd op zijn borst rustte. Haar haar lag half over hem heen verspreid en hij voelde haar adem rustig tegen zijn huid trekken. Roans hand gleed loom door haar haren terwijl de stilte tussen hen eindelijk licht aanvoelde, gevuld in plaats van leeg.

De zoutlampen wierpen een zachte amberkleurige gloed over de ruimte. Hun kleding lag verspreid langs de rand van de mat alsof ze haastig vergeten waren dat de wereld buiten deze plek nog bestond. De geur van eucalyptus hing nog altijd in de warme lucht, vermengd met hun huid, met regen en hout en iets dat alleen van hen samen leek te zijn geworden.

Fenne tekende langzaam kleine cirkels met haar vingertoppen over zijn borstkas. Haar lichaam bewoog nog licht mee op het ritme van zijn ademhaling.

“Zie je,” fluisterde ze uiteindelijk zacht.

Roan keek omhoog naar het plafond terwijl een glimlach langzaam op zijn gezicht verscheen.

“Soms is spanning de ingang naar ontspanning.”

Hij lachte zacht, meer adem dan geluid. Zijn vingers bleven door haar haar glijden terwijl hij zijn hoofd iets draaide om haar aan te kijken. Van dichtbij zag hij hoe ontspannen haar gezicht nu stond. Zachter dan eerder. Minder beheerst misschien. Alsof zij net zoveel had losgelaten als hij.

“Wanneer is de volgende sessie?” vroeg hij zacht.

Fenne glimlachte langzaam en misschien zelfs wel een beetje gemeen of stout. 

Toen schoof ze iets omhoog over zijn lichaam tot haar lippen vlak bij zijn oor kwamen. Hij voelde haar warme adem langs zijn huid strijken voordat ze sprak.

“Als jij je inschrijft…” fluisterde ze langzaam.

Haar vingers gleden loom over zijn buik terwijl haar benen zich weer iets steviger tegen hem aan drukte.

“…voor mijn gevorderde klas.”

Roan sloot zijn ogen even terwijl hij haar zachte lach vlak tegen zijn hals voelde. Buiten bleef de regen rustig neerkomen over de donkere straat, maar binnen leek de tijd zich nog steeds nergens iets van aan te trekken.